कथेतून गणित शिकवण्याचा प्रयोग — बेरीज वजाबाकी

मी 12 वर्षे जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळेत गणित शिकवत आहे. हा लेख इयत्ता २ मध्ये शब्दसमस्या आणि गणित भीती या अडचणीवर केलेल्या प्रयोगाची माझी स्वतःची नोंद आहे. कोणत्याही प्रशिक्षणाच्या नोंदीपत्रकात नाही — फक्त वर्गात काय घडले, काय चालले आणि काय शिकलो हे लिहिले आहे.

प्रयोगापूर्वीची स्थिती

सुरुवातीला वर्गातील चित्र स्पष्ट होते: काही विद्यार्थी सहज शिकतात, मोठा गट मध्यम आहे आणि काही मागे पडलेले दिसतात. शब्दसमस्या आणि गणित भीती येथे अडचण दिसताना मी स्वतःला विचारतो — हे माझे अध्यापन कमी आहे की विद्यार्थ्यांची पार्श्वभूमी वेगळी? दोन्ही असू शकतात. पण राग किंवा निराशा उपाय नाही; छोटा, स्पष्ट प्रयोग करणे उपाय आहे.

मी दोन आठवडे फक्त निरीक्षण केले. कोण कोणास मदत करतो, कोण मौन राहतो, गृहपाठ किती पूर्ण होतो — छोटी वही ठेवली. तिच्यावरच हा प्रयोग ठरला.

मी काय विचार केला?

स्थानिक कथा तयार करून बेरीज-वजाबाकी ही कल्पना मला वाचनात आली आणि मी ती थोडी सुधारून वर्गात आणली. महत्त्वाचे — पाठ्यपुस्तकाच्या बाहेरचा उपक्रम नाही, पाठ्यक्रमाशी जोडलेला उपक्रम. मुख्याध्यापक आणि सहशिक्षकांना एकदा सांगितले; कोणीही नकार दिला नाही, पण संसाधन मर्यादित असल्याची आठवणही ठेवली.

प्रयोग कसा चालवला?

1. शिक्षक कथा सांगतो — संख्या फळ्यावर
2. विद्यार्थी स्वतःची कथा बनवतात
3. जोडीने सोडवा
4. चित्रात संख्या दाखवा

प्रत्येक टप्प्यानंतर मी स्वतःच्या वहीत तीन ओळी लिहिली: आज काय चालले, काय अडचण आली, उद्या काय बदल करायचा. ही साधी पद्धत प्रयोग “जीवंत” ठेवते.

निरीक्षण आणि नोंदी

कथा ऐकताना सर्वजण सहभागी. गणित “कथा” म्हणून स्वीकारले. हे माझ्या दैनंदिन नोंदीतील मुख्य मुद्दे आहेत. मी फक्त “सगळे शिकले” असे लिहिणार नाही — काही दिवस खूप चांगले, काही दिवस अगदी खराब. एका दिवशी वीज गेली, एका दिवशी अर्धा वर्ग गावातील सणामुळे उपस्थित नव्हा. प्रयोग अशा परिस्थितीतही चालू ठेवणे शिक्षकाचे काम आहे.

विद्यार्थ्यांचे नावे येथे नाही — पण एक गट नक्की सक्रिय होता, एक गट सावध होता. सक्रिय गटाला अधिक जबाबदारी दिल्याने काही वेळा गोंधळ वाढला; नियम पुन्हा ठरवावे लागले.

परिणाम (माझ्या नोंदीनुसार)

तोंडी चाचणीत १८ पैकी १५ सुधारले. हे संख्यात्मक नोंद आहेत — पूर्ण वैज्ञानिक संशोधन नाही. पण शिक्षकासाठी “पुढे जाण्याची” खात्री देतात. मूल्यमापनातही हलकी सुधारणा दिसली; सर्वात मोठा फायदा मला वाटला तो — विद्यार्थ्यांचा सहभाग आणि आत्मविश्वास.

अडचणी आणि धोक्याचे ठिकाण

काही कथा खूप लांब — वेळ मर्यादा लागली. यावर मी खुलं म्हणतो. प्रयोग यशस्वी दिसताना कधी कधी आपण अतिशय ऑप्टिमिस्टिक होतो. मित्र शिक्षकांना सांगतो — एकदा चालला म्हणून दुसऱ्या वर्गात तसाच कॉपी करू नका; स्थिती वेगळी असू शकते.

पुढे काय?

गुणाकारासाठी पुढची कथा ही माझी योजना आहे. तुम्हीही असा प्रयोग केला असेल तर प्रतिक्रियेत लिहा — काय चालले, काय बदल केला. आपण एकमेकांपासून शिकूया; हेच या मंचाचे उद्देश आहे.

शेवटी: शिक्षकाचा प्रयोग छोटा असला तरी खरा असावा. फक्त फोटो-उपक्रम नाही, नियमित नोंदी असावीत. मी हा लेख त्या नोंदींवरून लिहिला आहे.