मी 8 वर्षे जिल्हा परिषद प्राथमिक शाळेत कला शिकवत आहे. हा लेख इयत्ता ३ मध्ये स्मरणशक्ती कमी या अडचणीवर केलेल्या प्रयोगाची माझी स्वतःची नोंद आहे. कोणत्याही प्रशिक्षणाच्या नोंदीपत्रकात नाही — फक्त वर्गात काय घडले, काय चालले आणि काय शिकलो हे लिहिले आहे.

प्रयोगापूर्वीची स्थिती

सुरुवातीला वर्गातील चित्र स्पष्ट होते: काही विद्यार्थी सहज शिकतात, मोठा गट मध्यम आहे आणि काही मागे पडलेले दिसतात. स्मरणशक्ती कमी येथे अडचण दिसताना मी स्वतःला विचारतो — हे माझे अध्यापन कमी आहे की विद्यार्थ्यांची पार्श्वभूमी वेगळी? दोन्ही असू शकतात. पण राग किंवा निराशा उपाय नाही; छोटा, स्पष्ट प्रयोग करणे उपाय आहे.

मी दोन आठवडे फक्त निरीक्षण केले. कोण कोणास मदत करतो, कोण मौन राहतो, गृहपाठ किती पूर्ण होतो — छोटी वही ठेवली. तिच्यावरच हा प्रयोग ठरला.

मी काय विचार केला?

छोटी चाचणी शेवटी ही कल्पना मला वाचनात आली आणि मी ती थोडी सुधारून वर्गात आणली. महत्त्वाचे — पाठ्यपुस्तकाच्या बाहेरचा उपक्रम नाही, पाठ्यक्रमाशी जोडलेला उपक्रम. मुख्याध्यापक आणि सहशिक्षकांना एकदा सांगितले; कोणीही नकार दिला नाही, पण संसाधन मर्यादित असल्याची आठवणही ठेवली.

प्रयोग कसा चालवला?

  1. पूर्व तयारी — साहित्य
  2. वर्गात अंमल
  3. गृहपाठ सराव
  4. चाचणी आणि चर्चा

प्रत्येक टप्प्यानंतर मी स्वतःच्या वहीत तीन ओळी लिहिली: आज काय चालले, काय अडचण आली, उद्या काय बदल करायचा. ही साधी पद्धत प्रयोग “जीवंत” ठेवते.

निरीक्षण आणि नोंदी

प्रयोगाच्या दुसऱ्या आठवड्यापासून वर्गातील वातावरण बदलले. स्मरणशक्ती कमी येथे काही विद्यार्थी सुधारले, काही अजून मागे. मी दररोज तीन ओळी नोंद ठेवलो. हे माझ्या दैनंदिन नोंदीतील मुख्य मुद्दे आहेत. मी फक्त “सगळे शिकले” असे लिहिणार नाही — काही दिवस खूप चांगले, काही दिवस अगदी खराब. एका दिवशी वीज गेली, एका दिवशी अर्धा वर्ग गावातील सणामुळे उपस्थित नव्हा. प्रयोग अशा परिस्थितीतही चालू ठेवणे शिक्षकाचे काम आहे.

विद्यार्थ्यांचे नावे येथे नाही — पण एक गट नक्की सक्रिय होता, एक गट सावध होता. सक्रिय गटाला अधिक जबाबदारी दिल्याने काही वेळा गोंधळ वाढला; नियम पुन्हा ठरवावे लागले.

परिणाम (माझ्या नोंदीनुसार)

चार आठवड्यानंतर मूल्यमापन आणि निरीक्षणात सुधारणा दिसली. संख्यात्मक नोंद: सहभाग approximately 81% वरून 71%. हे संख्यात्मक नोंद आहेत — पूर्ण वैज्ञानिक संशोधन नाही. पण शिक्षकासाठी “पुढे जाण्याची” खात्री देतात. मूल्यमापनातही हलकी सुधारणा दिसली; सर्वात मोठा फायदा मला वाटला तो — विद्यार्थ्यांचा सहभाग आणि आत्मविश्वास.

अडचणी आणि धोक्याचे ठिकाण

वेळ, संसाधन आणि कधी कधी विद्यार्थ्यांची अनियमित उपस्थिती — प्रयोग मध्येच अडकला नाही याची काळजी. यावर मी खुलं म्हणतो. प्रयोग यशस्वी दिसताना कधी कधी आपण अतिशय ऑप्टिमिस्टिक होतो. मित्र शिक्षकांना सांगतो — एकदा चालला म्हणून दुसऱ्या वर्गात तसाच कॉपी करू नका; स्थिती वेगळी असू शकते.

पुढे काय?

पुढच्या महिन्यात ही पद्धत थोडी बदलून पुन्हा प्रयोग करणार. ही माझी योजना आहे. तुम्हीही असा प्रयोग केला असेल तर प्रतिक्रियेत लिहा — काय चालले, काय बदल केला. आपण एकमेकांपासून शिकूया; हेच या मंचाचे उद्देश आहे.

शेवटी: शिक्षकाचा प्रयोग छोटा असला तरी खरा असावा. फक्त फोटो-उपक्रम नाही, नियमित नोंदी असावीत. मी हा लेख त्या नोंदींवरून लिहिला आहे.