परीक्षा जवळ आली की पोटदुखी, रडणे, पेपर रिक्त सोडणे — हे चित्र परिचित आहे. आम्ही पाच गोष्टी नियमित केल्या.
- छोट्या मॉक टेस्ट — वातावरण सरावाचे
- जोडीने तपासणी
- श्वास व्यायाम २ मिनिटे
- “चूक = शिकणे” हा संदेश
- गुणांऐवजी प्रगती दाखवणे
पूर्ण भीती संपत नाही, पण विद्यार्थी अधिक शांत दिसू लागले. पालकांनाही “भीती कमी करा, तुलना कमी करा” असे आवाहन केले.
प्रत्यक्ष अंमलबजावणी — 3 आठवड्यांचे चित्र
दुसऱ्या आठवड्यात नियम स्थिरावले. तिसऱ्या आठवड्यापासून विद्यार्थी सहभाग स्पष्ट दिसू लागला. मीना देशमुख यांनी शेजारील शाळेतही काही कल्पना घेऊन पाहिल्या.
काय आव्हाने आली?
- वेळेची मर्यादा व अभ्यासक्रम पूर्णतेची धावपळ
- साहित्य/इंटरनेट/वीज यांसारख्या स्थानिक अडचणी
- काही पालकांचा संशय — “नवे प्रयोग म्हणजे अभ्यास कमी?”
- नोंदी ठेवण्याची अतिरिक्त मेहनत
या अडचणी नाकारल्या नाहीत, तर छोट्या समाधानात सोडवल्या: आठवड्यातून ठराविक तास, आधीच तयार साहित्य, आणि पालक बैठकीत प्रात्यक्षिक.
तुम्ही उद्यापासून काय करू शकता?
- फक्त एक कल्पना निवडा — सगळे एकदम नको.
- दोन दिवस सराव करा व छोटी नोंद ठेवा.
- सहकाऱ्याला दाखवा — एकट्याने टिकत नाही.
- यश/अपयश येथे प्रतिक्रियांत लिहा.
शेवटी एक विनंती: हा लेख “वाचा आणि विसरा” असा नसावा. वर्गात उतरा. जिल्हा परिषद शाळांची ताकद शिक्षकांच्या देवाणघेवाणीत आहे.
आज सकाळी स्टाफ रूममध्ये «परीक्षा भीती कमी करण्या…
CRC भेटीच्या आधी «परीक्षा भीती कमी करण्यासाठी आम…
माझ्या इयत्ता गटात «परीक्षा भीती कमी करण्यासाठी …
गेल्या शुक्रवारी «परीक्षा भीती कमी करण्यासाठी आम…
पालक बैठकीनंतर «परीक्षा भीती कमी करण्यासाठी आमचे…
धडा संपल्यावर «परीक्षा भीती कमी करण्यासाठी आमचे …