रुजू झाल्यावर पहिल्या CRC भेटीची तारीख कळताच झोप उडाली. फाईल्स, डायरी, धडा नियोजन — सर्व काही अपुरे वाटत होते. वरिष्ठ शिक्षकांनी सांगितले, “तयारी दिसली की बरे.”

पर्यवेक्षकांनी वर्गात २० मिनिटे बसून पाहिले. विद्यार्थी सहभाग, माझी भाषा आणि फळ्यावरील स्पष्टता यावर भर दिला. चुका दाखवल्या, पण प्रोत्साहनही दिले. भीती कमी होऊन शिकण्याची वृत्ती आली.

शिकवण: कागद पूर्ण असणे गरजेचे, पण वर्गातील संवाद अधिक बोलका. नवीन शिक्षकांनो — भीती नैसर्गिक आहे. एकमेकांच्या अनुभवातूनच धीर येतो.

प्रत्यक्ष अंमलबजावणी — 3 आठवड्यांचे चित्र

 

काय आव्हाने आली?

  • वेळेची मर्यादा व अभ्यासक्रम पूर्णतेची धावपळ
  • साहित्य/इंटरनेट/वीज यांसारख्या स्थानिक अडचणी
  • काही पालकांचा संशय — “नवे प्रयोग म्हणजे अभ्यास कमी?”
  • नोंदी ठेवण्याची अतिरिक्त मेहनत

या अडचणी नाकारल्या नाहीत, तर छोट्या समाधानात सोडवल्या: आठवड्यातून ठराविक तास, आधीच तयार साहित्य, आणि पालक बैठकीत प्रात्यक्षिक.

तुम्ही उद्यापासून काय करू शकता?

  1. फक्त एक कल्पना निवडा — सगळे एकदम नको.
  2. दोन दिवस सराव करा व छोटी नोंद ठेवा.
  3. सहकाऱ्याला दाखवा — एकट्याने टिकत नाही.
  4. यश/अपयश येथे प्रतिक्रियांत लिहा.

शेवटी एक विनंती: हा लेख “वाचा आणि विसरा” असा नसावा. वर्गात उतरा. जिल्हा परिषद शाळांची ताकद शिक्षकांच्या देवाणघेवाणीत आहे.