अनेक विद्यार्थी घरी वेगळी बोली बोलतात. सुरूवातीला मी “फक्त प्रमाण मराठी” असा आग्रह धरत होते — सहभाग कमी झाला. मग पहिले दोन महिने बोलीतूनही संवाद साधला, नंतर हळूहळू प्रमाण रूप शिकवले.

भीती गेली, मुले बोलू लागली. भाषा शिकणे म्हणजे बोली नाकारणे नव्हे — सेतू बांधणे आहे. NEP चा बहुभाषिक दृष्टिकोन येथे प्रत्यक्षात उतरतो.

काय आव्हाने आली?

  • वेळेची मर्यादा व अभ्यासक्रम पूर्णतेची धावपळ
  • साहित्य/इंटरनेट/वीज यांसारख्या स्थानिक अडचणी
  • काही पालकांचा संशय — “नवे प्रयोग म्हणजे अभ्यास कमी?”
  • नोंदी ठेवण्याची अतिरिक्त मेहनत

या अडचणी नाकारल्या नाहीत, तर छोट्या समाधानात सोडवल्या: आठवड्यातून ठराविक तास, आधीच तयार साहित्य, आणि पालक बैठकीत प्रात्यक्षिक.

तुम्ही उद्यापासून काय करू शकता?

  1. फक्त एक कल्पना निवडा — सगळे एकदम नको.
  2. दोन दिवस सराव करा व छोटी नोंद ठेवा.
  3. सहकाऱ्याला दाखवा — एकट्याने टिकत नाही.
  4. यश/अपयश येथे प्रतिक्रियांत लिहा.

शेवटी एक विनंती: हा लेख “वाचा आणि विसरा” असा नसावा. वर्गात उतरा. जिल्हा परिषद शाळांची ताकद शिक्षकांच्या देवाणघेवाणीत आहे.